با خود گفتم که من شاید فراموشت کنم

شاید ندارد بعد از این باید فراموشت کنم

کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود مهرت

ولی اهسته میگویم خدایا بی اثر باشد

روزی که دلت پیش دلم بود گرو

دامان مرا سخت گرفتی که نرو

حالا که دلت به دیگری شد مایل

کفش کج من راست نهادی که برو

رفتم که دگر نظر به کویت نکنم

گر قبله شوی سجده به سویت نکنم

گر دسته گلی بودی فتادی به زمین

صد بار بردارم و بندازم وبویت نکنم

در جهان به بی وفایی مثلند خوبرویان

تو میان خوبرویان مثلی به بی وفایی

خوب رویان جهان مهر ندارد دلشان

باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان

روز اول که سرشتند ز گل پیکرشان

سنگ اندر گلشان بود همان شد دلشان

سنگ اندر گلشان بود همان شد دلشان

خداوندا دلش را مهربان کن

همیشه خاطرش را شادمان کن

اگر در انتظارش جان سپردم

بقای عمر او را جاودان کن

من در ایینه رخ خود دیدم و به تو حق دادم

آه میبینم من تو به اندازهی تنهایی من خوشبختی 

من به اندازه زیبایی تو تنهایم

چه امید عبثی    من چه دارم که تو را در خور؟ هیچ

من چه دارم که تورا سزاوار؟هیچ

تو  همه هستی من هستی من  تو همه زندگی من هستی