در رویای کوکی من

زندگی رود زلال و سپیدی بود

که هیچ چیز

حتی سنگ های بزرگ درونش

نه تنها از زیباییش نمی کاست

بلکه زیباترش میکرد

و من زندگی را

از پس تمام لحظه هایش دوست داشتم

من شادی را می ستودم

و دوست داشتن را.....

اما رسم زمانه و کار دنیا

چیزی سیاه تر و تاریک تر از رویای سپید من بود

و من بازی سخت و جان فرسای دنیا را

ساده باختم